Diyarbakır merkezli üretimlerini sürdüren Eren Kara, doğa, insan ve çevre arasındaki ilişkinin çağdaş kentleşme süreçleri içindeki dönüşümüne odaklanır. Modernleşmenin getirdiği hızlı ve kontrolsüz kentleşmeyi beton bloklar, inşaat makineleri ve yıkım imgeleriyle ele alan sanatçı, bu sert ve mekanik yapıların karşısına ayçiçeklerini yerleştirir. Sanatçının pratiğinde bu karşıtlık, yalnızca görsel bir kontrast değil; doğanın direncini, umudu ve yaşamın kırılgan ama kalıcı varlığını görünür kılan kavramsal bir gerilim alanıdır.
Eren Kara’nın yapıtlarında yıkım ve yeniden doğuş süreçleri iç içe geçerken izleyici hem çevresel hem de duygusal bir sorgulamaya davet edilir. Betonun gri ve baskıcı yapısı içinde filizlenen bir çiçek gibi, doğanın en zorlu koşullarda dahi varlığını sürdürebilme gücü, insanın umut arayışıyla paralellik kurar. Yüzünü sürekli ışığa dönen ayçiçeği, karanlık ve betonun ortasında dahi yaşamın devam edebileceğine dair güçlü bir metafora dönüşür.
Henri Lefebvre ve Henry David Thoreau gibi düşünürlerin fikirlerinden beslenen Kara, insanın doğadan kopuşunun birey ve toplum üzerindeki etkilerini tartışmaya açar. Sanatı bu kopuşa karşı bir direnç alanı ve yeni bir nefes olarak konumlandıran sanatçı, kent yaşamının katılığı içerisinde yeni bir ses yaratmayı amaçlar. Yıkım ile umut, doğa ile kent, kırılganlık ile direnç arasındaki gerilimi temel alan çalışmaları, izleyiciyi doğayla kurduğu ilişkiyi yeniden düşünmeye çağırır.